Χρονολόγιο Μπάσκετ

1922

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ ΤΟΥ ΑΡΗ

Οκτώ χρόνια μετά την ίδρυση του Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης, «γεννιέται» η ομάδα μπάσκετ του συλλόγου. Από την πρώτη στιγμή δείχνει την ποιότητα μιας πρωταθλήτριας ομάδας, κατακτώντας πέντε συνεχόμενους τίτλους στο νεοσύστατο Πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, από το 1925 έως το 1930. Το μπάσκετ ήταν ακόμη νέο άθλημα στην Ελλάδα, καθώς είχε εισαχθεί για πρώτη φορά το 1919 από τη ΧΑΝΘ. Οι ομάδες αγωνίζονταν σε ανοιχτό γήπεδο και οι πρώτες επίσημες διοργανώσεις πραγματοποιήθηκαν τον Νοέμβριο του 1925, με τη δημιουργία του Πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης. Ο Άρης θριάμβευσε, σημειώνοντας πέντε νίκες σε ισάριθμους αγώνες απέναντι στη ΧΑΝΘ, τον Ηρακλή, την ΑΕΚ, τον Β.Α.Ο. και την εβραϊκή Ακοάχ. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά, καθώς οι «κίτρινοι» υπερασπίστηκαν τον τίτλο τους, επικρατώντας όλων των αντιπάλων τους (14-12 τον ΠΑΟΚ, 15-4 τον Ηρακλή, 20-14 τη ΧΑΝΘ και 20-8 την ΑΕΚ), αλλά και στις επόμενες περιόδους: ο Άρης ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος του μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη, κατακτώντας τίτλους χωρίς ήττα, φτάνοντας μάλιστα και σε ορισμένα εξωπραγματικά σκορ. Στις 9 Φεβρουαρίου 1930, κατακτώντας το πέμπτο συνεχόμενο πρωτάθλημά του, συνέτριψε τον Ηρακλή με 93-7, ενώ έναν μήνα αργότερα (12 Μαρτίου 1930) επικράτησε του ΠΑΟΚ με 51-12.

1930

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Την περίοδο 1927-1928 ξεκινά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, με τη συμμετοχή των κορυφαίων συλλόγων από τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τον Πειραιά, γεγονός που συμβάλλει στη διάδοση της φήμης του Άρη. Στην πρώτη του συμμετοχή στη διοργάνωση, ο Άρης καταλαμβάνει την τρίτη θέση, για να στεφθεί πρωταθλητής Ελλάδας για πρώτη φορά στις 23 Απριλίου 1930, επικρατώντας στον τελικό της ΧΑΝΘ με 32-22, η οποία φιλοξενούσε τη διοργάνωση. Προηγουμένως, οι «κίτρινοι» είχαν νικήσει διαδοχικά τον Near East με 43-23 και τον Πανιώνιο με 64-27. Οι παίκτες εκείνης της ομάδας, η οποία αγωνιζόταν χωρίς προπονητή, ήταν οι Αχιλλέους, Ντανελιάν, Δημούδης, Ζωγράφου, Ιασωνίδης, Καρατζάς, Μπενλιάν και Παπαφωτίου, ενώ πρόεδρος ήταν ο Γιάννης Αγγέλου.

1955

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Η ιστορία του Άρη στη μεταπολεμική περίοδο συνδέθηκε άρρηκτα με το όνομα του Φαίδωνα Ματθαίου, ο οποίος ήταν ο δημιουργός του ανδρικού και του γυναικείου τμήματος μπάσκετ του συλλόγου. Χάρη στη συμβολή του, ο σύλλογος κατάφερε να ισοβαθμήσει δύο φορές στην κορυφή του Πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης με τη ΧΑΝΘ, αλλά ηττήθηκε και τις δύο φορές στον αγώνα για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’50, ο Άρης απέκτησε το δικό του ανοιχτό γήπεδο στην οδό Βασιλίσσης Όλγας, το οποίο αποτέλεσε τη βάση του συλλόγου μέχρι την περίοδο 1959-1960. Μέσα στην ίδια δεκαετία ήρθαν και οι πρώτες διεθνείς επιτυχίες για τους «κίτρινους», οι οποίοι το 1955 προσκλήθηκαν στο διεθνές τουρνουά του Βιαρέτζιο στην Ιταλία. Εκεί έφτασαν στον τελικό, όπου ηττήθηκαν από τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου με 48-46, ενώ ο Φαίδων Ματθαίου αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 129 πόντους σε 4 αγώνες. Τρία χρόνια αργότερα, το 1958, οι «κίτρινοι» συμμετείχαν ξανά σε τουρνουά στην Ιταλία, στη Μεσσήνη (6-8 Αυγούστου) και στο Παλέρμο (10-12 Αυγούστου), επιστρέφοντας με τέσσερα κύπελλα στις αποσκευές τους. Την ίδια χρονιά, μάλιστα, νίκησαν στη Θεσσαλονίκη την πρωταθλήτρια Γιουγκοσλαβίας Μπεογκράντσκι με 61-57. Ο κύκλος των διεθνών θριάμβων αυτής της ομάδας έκλεισε το 1959 στη Λιέγη του Βελγίου, όπου κατέκτησε τον τίτλο σε ένα ακόμη διεθνές τουρνουά, επικρατώντας στον τελικό της Αντβέρπ με 61-45. Οι «κίτρινοι» συμμετείχαν για πρώτη φορά σε επίσημη ευρωπαϊκή διοργάνωση την περίοδο 1966-1967, όταν ο Άρης αγωνίστηκε στο Κύπελλο Κυπελλούχων ως δευτεραθλητής Ελλάδας, αλλά αποκλείστηκε από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Από εκείνη τη σεζόν, ο Άρης απέκτησε νέα έδρα στο «Αλεξάνδρειο Αθλητικό Μέλαθρο Θεσσαλονίκης», όπου στεγάζεται μέχρι σήμερα.

1979

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ: Ο «ΘΕΟΣ» ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΙΟΥ ΤΖΕΡΣΕΪ

Έχουν περάσει 49 χρόνια από το πρώτο πρωτάθλημα του 1930. Από το 1964 έχει καθιερωθεί η Α’ Εθνική κατηγορία, η οποία κυριαρχείται από τις ομάδες της Αθήνας, όμως τη σεζόν 1978-1979 έρχεται η στιγμή να σπάσει το κατεστημένο. Με τον Γιάννη Ιωαννίδη να κάνει το ντεμπούτο του στον πάγκο και τον Χάρη Παπαγεωργίου να «βομβαρδίζει» τα αντίπαλα καλάθια, ο Άρης σαρώνει τους αντιπάλους του και με εντυπωσιακό απολογισμό 24 νίκες – 2 ήττες (ηττήθηκε μόνο από τον Παναθηναϊκό και το Σπόρτινγκ στην Αθήνα) επιστρέφει στην κορυφή. Οι «κίτρινοι» πετυχαίνουν σπουδαίες νίκες επί του Ολυμπιακού (στον Πειραιά ο αγώνας διακόπηκε στο 31’ λόγω επεισοδίων που προκάλεσαν οι φίλαθλοι των «ερυθρόλευκων» με το σκορ 54-58 υπέρ του Άρη, ενώ στο Αλεξάνδρειο επικράτησαν με 85-82, σε έναν αγώνα που ουσιαστικά έκρινε τον τίτλο), επί της ΑΕΚ (82-83 και 91-89 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη), επί του ΠΑΟΚ (82-103 και 91-90 στην παράταση), επί του Ηρακλή (66-68 και 91-84) και επί του Παναθηναϊκού στο Αλεξάνδρειο (63-62). Το ρόστερ της ομάδας αποτελούνταν από τους Αλεξανδρή (αρχηγό), Παπαγεωργίου (πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος με μέσο όρο 38 πόντους), Χολοπούλο, Σκονδρά, Παραμανίδη, Αναστασιάδη, Βαμβακούδη, Καλατζίδη, Σπαρτάλη, Νάστο, Σπηλιώτη, Βορεάδη, Στυλιανού και Δεγερμεντζή, με προπονητή τον Γιάννη Ιωαννίδη και πρόεδρο τον Απόστολο Γεωργιάδη. Η κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ελλάδας το 1979 αποτέλεσε τον καταλύτη για τη δημιουργία της «Αυτοκρατορίας» που σάρωσε τα πάντα τη δεκαετία του ’80. Λίγους μήνες αργότερα, φτάνει στη Θεσσαλονίκη ένας 23χρονος Ελληνοαμερικανός, παιδί μεταναστών από τη Ρόδο, ο οποίος είχε αναδειχθεί τρίτος σκόρερ στο NCAA. Το όνομά του; Νίκος Γκάλης… Παρά τις πιέσεις των ομάδων της Αθήνας, ο Γκάλης υπογράφει στον πρωταθλητή Άρη και στις 31 Οκτωβρίου 1979 παρακολουθεί τη νίκη της νέας του ομάδας επί της μεγάλης Μακάμπι Τελ Αβίβ με 104-103 στην παράταση. Στις 2 Δεκεμβρίου 1979, ο κορυφαίος παίκτης όλων των εποχών πραγματοποιεί το ντεμπούτο του στα ελληνικά γήπεδα, στη νίκη επί του Ηρακλή με 79-78, όπου ο Νίκος Γκάλης σημείωσε 30 πόντους, παρά το μεγάλο άγχος.

1983

Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΞΕΚΙΝΑ

Με τον Γιάννη Ιωαννίδη ξανά στον πάγκο και τον Γκάλη να αποτελεί μόνιμα τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος, ο Άρης κατακτά τον τίτλο της σεζόν 1982-1983. Παραμένει αήττητος στο Αλεξάνδρειο, πετυχαίνοντας μεγάλες νίκες απέναντι στον Ολυμπιακό (109-88), την ΑΕΚ (91-73), τον Παναθηναϊκό (72-70 μπροστά σε 7.000 φιλάθλους σε κρίσιμο αγώνα) και τον ΠΑΟΚ (77-69 στη Λάρισα λόγω τιμωρίας έδρας). Στις 23 Απριλίου 1983, η επιστροφή στην κορυφή γίνεται πραγματικότητα. Το ρόστερ της ομάδας περιλάμβανε τους Παραμανίδη (αρχηγό), Γκάλη (πρώτο σκόρερ), Γεωργιάδη, Δοξάκη, Καραγεωργή, Παπαγεωργίου, Ρωμανίδη, Σκονδρά, Σταμάτη, Στυλιανού, Τουκμενίδη, Τσαχτάνη, Τσιτάκη, Φιλίππου και Χριστοφάκη, με προπονητή τον Ιωαννίδη και πρόεδρο τον Βαγγέλη Μελισσαράτο. Την επόμενη χρονιά, ο Άρης ολοκληρώνει το πρωτάθλημα με 24 νίκες και 2 ήττες, ισοβαθμώντας με τον Παναθηναϊκό, αλλά χάνει τον τίτλο στο μπαράζ της Κέρκυρας (80-76), ενώ ηττάται και στον τελικό Κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ (74-70). Την ίδια σεζόν, ωστόσο, πετυχαίνει μια τεράστια νίκη μέσα στο «Γιαντ Ελιάου» επί της Μακάμπι Τελ Αβίβ με 75-76.

1985

ΤΟ ΠΡΩΤΟ “DOUBLE”

Με τον Γιάννη Ιωαννίδη ξανά στον πάγκο και τον Γκάλη να καθιερώνεται ως μόνιμος πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος, ο Άρης κατακτά τον τίτλο της σεζόν 1982-1983. Παραμένει αήττητος στο Αλεξάνδρειο, πετυχαίνοντας σπουδαίες νίκες απέναντι στον Ολυμπιακό (109-88), την ΑΕΚ (91-73), τον Παναθηναϊκό (72-70 μπροστά σε 7.000 φιλάθλους, σε έναν κρίσιμο αγώνα) και τον ΠΑΟΚ (77-69 στο γήπεδο της Λάρισας λόγω τιμωρίας έδρας). Στις 23 Απριλίου 1983, η επιστροφή στην κορυφή γίνεται πραγματικότητα. Το ρόστερ του Άρη εκείνη την περίοδο αποτελούνταν από τους: Παραμανίδη (αρχηγό), Γκάλη (πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος), Γεωργιάδη, Δοξάκη, Καραγεωργή, Παπαγεωργίου, Ρωμανίδη, Σκονδρά, Σταμάτη, Στυλιανού, Τουκμενίδη, Τσαχτάνη, Τσιτάκη, Φιλίππου και Χριστοφάκη, με προπονητή τον Γιάννη Ιωαννίδη και πρόεδρο τον Βαγγέλη Μελισσαράτο. Την επόμενη χρονιά, ο Άρης είναι και πάλι εντυπωσιακός και ολοκληρώνει το πρωτάθλημα Ελλάδας με 24 νίκες και μόλις 2 ήττες, ισοβαθμώντας στην πρώτη θέση με τον Παναθηναϊκό. Ωστόσο, στο ιστορικό μπαράζ της Κέρκυρας ηττάται από τους «πράσινους» με 80-76, ενώ γνωρίζει ήττα και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας από τον ΠΑΟΚ (74-70). Την ίδια σεζόν, όμως, οι «κίτρινοι» επικρατούν στο «Γιαντ Ελιάου» της Μακάμπι Τελ Αβίβ με 75-76, μια νίκη που αποτέλεσε τεράστια επιτυχία, αλλά όχι τυχαία, καθώς στη Θεσσαλονίκη η ομάδα ηττήθηκε με 62-68.

1988

ΤΟ ΠΡΩΤΟ FINAL FOUR

Ο Άρης έχει πλέον εξελιχθεί σε απόλυτο κυρίαρχο στην Ελλάδα, κατακτώντας διαδοχικά πρωταθλήματα και κύπελλα, και οι φιλοδοξίες του δεν περιορίζονται πλέον εντός των συνόρων. Με την προσθήκη του Λευτέρη Σούμποτιτς από την περίοδο 1986-1987, οι «κίτρινοι» υποχρεώνουν τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης, την ιταλική Τρέισερ Μιλάνο, στη βαρύτερη ήττα της ιστορίας της με 98-67 και δείχνουν τις δυνατότητές τους, παρότι στη δεύτερη αναμέτρηση οι Ιταλοί καλύπτουν τη διαφορά των 31 πόντων και προκρίνονται (83-49). Την επόμενη χρονιά, 1987-1988, ο Άρης είναι έτοιμος να διεκδικήσει τον ευρωπαϊκό τίτλο. Με δύο αρκετά δύσκολες νίκες επί της ελβετικής Πιγκί, προκρίνεται στον όμιλο των οκτώ κορυφαίων ομάδων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και αποδεικνύει ότι δεν φοβάται κανέναν αντίπαλο: θριαμβεύει επί της Μπαρτσελόνα στο «Παλάου Μπλαουγκράνα» με 88-89, ύστερα από εντυπωσιακή εμφάνιση του Γκάλη (45 πόντοι) και καθοριστικά τρίποντα των Γιαννάκη και Σούμποτιτς στο τελευταίο λεπτό, ενώ αναγκάζει και την κάτοχο του τίτλου, Τρέισερ Μιλάνο, να υποκλιθεί στο Αλεξάνδρειο με σκορ 120-95 (50 πόντοι ο Γκάλης και 37 ο Σούμποτιτς με 7 τρίποντα). Επικρατεί επίσης της φιναλίστ της προηγούμενης χρονιάς Μακάμπι Τελ Αβίβ με 93-77 και της Παρτιζάν Βελιγραδίου με 96-85, σε έναν αγώνα που σφράγισε την πρόκριση στο Final Four της Γάνδης. Ο Άρης, για τον οποίο το Αλεξάνδρειο γεμίζει 4 και 5 ώρες πριν από την έναρξη κάθε αγώνα και μονοπωλεί το ενδιαφέρον όλης της Ελλάδας κάθε Πέμπτη, ταξιδεύει στο Βέλγιο με μεγάλο αριθμό φιλάθλων και μεγάλα όνειρα. Ωστόσο, στον ημιτελικό του «Flanders Expo» γνωρίζει την ήττα από την Τρέισερ του Μπομπ ΜακΑντού με 87-82, ύστερα από έναν δραματικό αγώνα. Δύο ημέρες αργότερα, στον μικρό τελικό απέναντι στην Παρτιζάν Βελιγραδίου, ο Άρης ηττάται εκ νέου (105-93). Το πάθος των φιλάθλων της ομάδας, ωστόσο, ανάγκασε ακόμη και τον κομισάριο του NBA, Ντέιβιντ Στερν, να εκφράσει τον θαυμασμό του.

1989

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ FINAL FOUR – ΜΟΝΑΧΟ

Ο μόνιμος πλέον πρωταθλητής Ελλάδας, ακόμη πιο διψασμένος για ευρωπαϊκή αναγνώριση μετά την εμπειρία της Γάνδης, ξεκίνησε ξανά ως ένα από τα φαβορί για την πρόκριση στο Final Four του Μονάχου. Έχοντας μόνο μία εντός έδρας ήττα στη φάση των ομίλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, αλλά και δύο νίκες απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας και την ολλανδική Ντεν Χέλντερ, οι «κίτρινοι» εξασφάλισαν την παρουσία τους στην τελική φάση, επικρατώντας της Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ με 96-85. Στον ημιτελικό του Μονάχου, με τη στήριξη περισσότερων από 6.000 φιλάθλων, η ομάδα του Γιάννη Ιωαννίδη πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση απέναντι στη Μακάμπι Τελ Αβίβ και μέχρι το 28’ είχε τον έλεγχο του αγώνα (68-60). Ωστόσο, ένα επεισόδιο σε εκείνο το σημείο του αγώνα αποσυντόνισε τους παίκτες του Άρη και οι Ισραηλινοί εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση, πραγματοποιώντας την ανατροπή και φτάνοντας στη νίκη με 99-86. Στον μικρό τελικό, οι «κίτρινοι» συνέτριψαν τη Μπαρτσελόνα με 88-71, δείχνοντας ότι άξιζαν κάτι καλύτερο.

1990

ΤΟ ΤΡΙΤΟ FINAL FOUR – ΖΑΡΑΓΟΖΑ

Τη σεζόν 1989-1990, μετά από μια εντυπωσιακή πορεία στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, η οποία σημαδεύτηκε από τη μεγάλη εκτός έδρας νίκη επί της πρωταθλήτριας Ευρώπης Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ (85-89), ο Άρης γράφει ιστορία, καθώς γίνεται η πρώτη ομάδα που εξασφαλίζει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τη συμμετοχή της σε Final Four. Η ήττα από τη Γιουγκοπλάστικα στο Αλεξάνδρειο, στο τελευταίο παιχνίδι του ομίλου, φέρνει τους «κίτρινους» αντιμέτωπους στον ημιτελικό με τη Μπαρτσελόνα, η οποία αναδεικνύεται ως το αδιαμφισβήτητο φαβορί, δεδομένου ότι η τελική φάση διεξάγεται στη Σαραγόσα της Ισπανίας. Παρά το καλό ξεκίνημα και τη μοναδική υποστήριξη 2.500 φιλάθλων, ο Άρης δεν καταφέρνει να αντισταθεί στους Καταλανούς και ηττάται με 104-83, ενώ στον μικρό τελικό που ακολουθεί γνωρίζει την ήττα από τη γαλλική Λιμόζ με 103-91, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση.

1993

ΣΤΗ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Η αυγή της νέας δεκαετίας σηματοδότησε την πτώση της «αυτοκρατορίας» του Άρη, μετά από επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα (1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991) και έξι Κύπελλα Ελλάδας (1985, 1987, 1988, 1989, 1990, 1992). Πράγματι, η σεζόν 1991-1992 ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς υπήρξαν διοικητικές αναταραχές (τρεις διαφορετικοί πρόεδροι), αλλαγές προπονητών (τέσσερις διαφορετικοί στον πάγκο, με τον Ιωαννίδη να έχει ήδη αποχωρήσει), καθώς και αγωνιστικά προβλήματα (αποχές παικτών λόγω οικονομικών δυσκολιών). Η μοναδική ευχάριστη στιγμή ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας, με νίκη στον τελικό επί της ΑΕΚ με 74-62. Ωστόσο, εκείνος ο αγώνας αποδείχθηκε και ο τελευταίος του Νίκου Γκάλη με την κίτρινη φανέλα, ύστερα από 13 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας, γεμάτης ομαδικές και ατομικές διακρίσεις. Παρ’ όλα αυτά, η πρώτη σεζόν χωρίς τον χαρισματικό σκόρερ συνοδεύτηκε από την πολυπόθητη ευρωπαϊκή κατάκτηση. Με πρωταγωνιστή τον Ρόι Τάρπλεϊ, τον καλύτερο ξένο παίκτη που είχε αγωνιστεί μέχρι τότε στην Ελλάδα, οι «κίτρινοι» έφτασαν στο Κύπελλο Κυπελλούχων με απολογισμό 9 νίκες – 1 ήττα και εξασφάλισαν την πρόκριση στον τελικό, επικρατώντας δύο φορές της Σαραγόσα (84-86 στην Ισπανία, 82-66 στη Θεσσαλονίκη). Το ραντεβού με την ιστορία δόθηκε στις 16 Μαρτίου 1993 στο Τορίνο, απέναντι στην τουρκική Εφές Πίλσεν. Με περισσότερους από 5.000 φιλάθλους στο πλευρό τους, οι παίκτες του Σβι Σουρφ επικράτησαν σε έναν σκληρό αγώνα, που χαρακτηρίστηκε από το χαμηλότερο σκορ στην ιστορία τελικού ευρωπαϊκής διοργάνωσης (50-48). Το τρόπαιο σήκωσε μέσα σε αποθέωση ο Γιαννάκης, έχοντας στο πλευρό του τους Τάρπλεϊ, Άντερσον, Γκασπάρη, Μισούνοφ, Ιωάννου, Αγγελίδη, Βουρτζούμη, Μωραΐτη και Παραλίκα.

1997

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΡΟΥΣΑ

Τέσσερα χρόνια αργότερα είχε έρθει η στιγμή για την κατάκτηση ενός ακόμη ευρωπαϊκού τίτλου. Αυτή τη φορά ήταν το Κύπελλο Κόρατς. Η άφιξη σπουδαίων ξένων παικτών όπως ο Χοσέ Ορτίθ, ο Τσαρλς Σάκλεφορντ και φυσικά ο «τρελός Ιταλός» Μάριο Μπόνι, σε συνδυασμό με τους Έλληνες διεθνείς Λιαδέλη, Αγγελίδη, Σιούτη, ενίσχυσε σημαντικά τον Άρη και η ομάδα απέδειξε την ποιότητά της στην Ευρώπη. Οι «κίτρινοι» απέκλεισαν διαδοχικά την Μπεσίκτας (64-65 στην Τουρκία, 77-64 στη ρεβάνς σε έναν δραματικό αγώνα), την Μπεομπάνκα (82-68 στη Θεσσαλονίκη, 70-61 στη Γιουγκοσλαβία), το Περιστέρι (75-65 στη Θεσσαλονίκη, 71-64 στη ρεβάνς, με τον τραυματία Σάκλεφορντ να πραγματοποιεί συγκλονιστική εμφάνιση) και έφτασαν στα ημιτελικά. Εκεί αντιμετώπισαν την ιταλική Μπενετόν Τρεβίζο, η οποία στην προηγούμενη φάση είχε αποκλείσει τον ΠΑΟΚ. Στον πρώτο αγώνα, στη Θεσσαλονίκη, οι «κίτρινοι» επικράτησαν με το εύθραυστο 77-73, αλλά στη ρεβάνς άντεξαν και κατάφεραν να οδηγήσουν τον αγώνα στην παράταση. Στο έξτρα πεντάλεπτο, ο Μπόνι ανέλαβε δράση και το τελικό 87-86 έδωσε την πρόκριση στην ομάδα του Σούμποτιτς, κάνοντας τους Έλληνες να ξεσπάσουν σε πανηγυρισμούς. Αντίπαλος στον διπλό τελικό του Κυπέλλου Κόρατς ήταν η τουρκική Τόφας Μπούρσα, η οποία έκανε τη μεγάλη έκπληξη στον πρώτο τελικό, κερδίζοντας στη Θεσσαλονίκη με 66-77. Τίποτα όμως δεν είχε τελειώσει. Στη ρεβάνς της Προύσας, ο Άρης «μεταμορφώθηκε» και πραγματοποιώντας ένα εντυπωσιακό δεύτερο ημίχρονο, κάλυψε τη διαφορά και έφτασε σε θριαμβευτική νίκη με 70-88, παρά την εχθρική ατμόσφαιρα. Οι Αγγελίδης, Λιαδέλης, Σιούτης, Μπόνι, Ορτίθ, Σάκλεφορντ, Σταυρακόπουλος, Νάχαρ, Φλώρος και Χολοπούλος, καθώς και ο προπονητής Λευτέρης Σούμποτιτς, πέρασαν στην ιστορία του συλλόγου, υψώνοντας την ελληνική σημαία μέσα στην Τουρκία.

2003

ΓΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΣΕΛΙΔΑ ΜΕ ΤΗ «GENESIS»

Το 1998 ο Άρης κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, επικρατώντας στον τελικό της ΑΕΚ του Γιάννη Ιωαννίδη με 71-68, μπροστά στους φιλάθλους του, όμως η αλλαγή της χιλιετίας συνοδεύτηκε από τη διόγκωση των οικονομικών και διοικητικών προβλημάτων. Παρ’ όλα αυτά, σημάδια ανάκαμψης άρχισαν να εμφανίζονται τη σεζόν 2002-03, όταν οι «κίτρινοι» κατάφεραν να κατακτήσουν τον 20ό τίτλο στην ιστορία του συλλόγου. Για να το πετύχουν αυτό, είχαν δύο ευκαιρίες. Η πρώτη δόθηκε με την πρόκριση στο Final Four του Κυπέλλου Ελλάδας, όμως ο τελικός απέναντι στον Παναθηναϊκό δεν είχε την επιθυμητή κατάληξη. Αντίθετα, διαφορετική ήταν η έκβαση στο Final Four του FIBA Champions Cup, στο Αλεξάνδρειο. Μπροστά σε κορυφαίες προσωπικότητες του παγκόσμιου μπάσκετ (Βασιλακόπουλος, Μαρτσουλιόνις) και ζωντανούς θρύλους όπως οι Γκάλης, Γιαννάκης, Ιωαννίδης, Πεταλίδης, Παπαγεωργίου, οι «κίτρινοι» του Βαγγέλη Αλεξανδρή επικράτησαν με 84-83 της πολωνικής Προκόμ Τρεφλ σε έναν συγκλονιστικό τελικό, χάρη σε επιθετικό ριμπάουντ και καλάθι του Μίρο Ράιτσεβιτς 4’’ πριν από τη λήξη του αγώνα. Ο αρχηγός Γιάννης Λάππας, ο σταρ της ομάδας Γουίλι Σόλομον, καθώς και οι Στακ, Λίχχολιτοφ, Γκαγκαλούδης, Νικολαΐδης, Γκργκατ, Άγγελοφ, Κακαρούδης σήκωσαν το τρόπαιο, το οποίο πρόσθεσε το δεύτερο αστέρι στη φανέλα της ομάδας. Στο τέλος εκείνης της σεζόν, ο Άρης μπήκε σε μια νέα εποχή με την ίδρυση της «GENESIS». Μια ομάδα επιφανών φίλων του Άρη ανέλαβε την πρωτοβουλία να πάρει στα χέρια της το μέλλον της ομάδας, η οποία πλέον ήταν απαλλαγμένη από χρέη και τα λάθη του παρελθόντος, με στόχο να οδηγήσει ξανά τον Άρη στην κορυφή. Τη σεζόν 2003-04 ο Άρης κατέκτησε το 21ο τρόπαιό του. Μετά από έναν επεισοδιακό τελικό, που διεκόπη για δύο ώρες λόγω επεισοδίων και ολοκληρώθηκε αφού εκκενώθηκε το γήπεδο, ο Άρης νίκησε τον Ολυμπιακό με 73-70 στο Χαλκιοπούλειο της Λαμίας και πρόσθεσε το 8ο Κύπελλο Ελλάδας στη συλλογή του.

2006

ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ EUROLEAGUE

Το επόμενο βήμα ήταν η επιστροφή της ομάδας στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης. Το «εισιτήριο» για τη συμμετοχή στην Euroleague έγινε πραγματικότητα τη σεζόν 2005-06. Με τον Αντρέα Ματσόν στην τεχνική ηγεσία, οι «κίτρινοι» επιχείρησαν αρχικά να εξασφαλίσουν την πρόκριση μέσω του ULEB Cup, φτάνοντας μέχρι τον τελικό στο Σαρλερουά του Βελγίου, όπου όμως ηττήθηκαν από τη Ντιναμό Μόσχας με 73-60. Ο μεγάλος στόχος, ωστόσο, επιτεύχθηκε μέσω του ελληνικού πρωταθλήματος. Στη σειρά των μικρών τελικών απέναντι στο Μαρούσι, ο Άρης ήταν εκείνος που επικράτησε με 3-2 νίκες, κατακτώντας τη νίκη στο τελευταίο παιχνίδι, σε ένα κατάμεστο κλειστό του Αγίου Θωμά, με σκορ 59-63. Η επιστροφή στα «σαλόνια», τη σεζόν 2006-07, μετά από απουσία 14 ολόκληρων ετών, συνδυάστηκε με πολύ καλές εμφανίσεις μέχρι και το «Top 16» της διοργάνωσης. Στην Ελλάδα, με 21 νίκες και 5 ήττες στην κανονική περίοδο, οι «κίτρινοι» κατέγραψαν την καλύτερη χρονιά τους από το 1991, καταλαμβάνοντας τη 2η θέση. Στα ημιτελικά, ωστόσο, δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν το πλεονέκτημα έδρας απέναντι στον Ολυμπιακό, από τον οποίο ηττήθηκαν στο πέμπτο και τελευταίο παιχνίδι με 75-83. Ο Άρης κατέκτησε την προνομιούχο τρίτη θέση, μετά από 5 αγώνες απέναντι στον Πανιώνιο, με την ομάδα του Αντρέα Ματσόν να επικρατεί εύκολα στο τελευταίο από αυτά (73-60) και να ανανεώνει τη συμμετοχή της στην Euroleague. Τη σεζόν 2007-08, με τον Γκόρντον Χέρμπερτ στον πάγκο, ο Άρης έφτασε και πάλι μέχρι το «Top 16» της Euroleague. Στην Ελλάδα, ωστόσο, το φινάλε της σεζόν 2007-08 ήταν αρνητικό, καθώς η ομάδα αποκλείστηκε από το Μαρούσι στον πρώτο γύρο των playoffs.

2009

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ, ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Τη σεζόν 2008-09, ο Άρης κατέλαβε την 3η θέση στην κανονική περίοδο του ελληνικού πρωταθλήματος, αλλά έχασε την προνομιούχο 3η θέση στους μικρούς τελικούς των playoffs απέναντι στο Μαρούσι. Στον πέμπτο αγώνα, στο Αλεξάνδρειο, η ομάδα του Αντρέα Ματσόν ηττήθηκε με 72-76. Ωστόσο, λόγω του ισχυρού brand name του Άρη και της εξαιρετικής υποστήριξης των φιλάθλων του, η Euroleague προσκάλεσε τον σύλλογο στην προκριματική φάση της διοργάνωσης μέσω Wild Card. Παρά την ενίσχυση με παίκτες όπως ο Νίκος Χατζηβρέττας, ο Δήμος Ντικούδης και ο Μιχάλης Κακιούζης, ο Άρης δεν κατάφερε να εξασφαλίσει θέση στους ομίλους της διοργάνωσης, καθώς αποκλείστηκε από το Μαρούσι στον πρώτο γύρο της προκριματικής φάσης. Τα επόμενα χρόνια, από τον πάγκο της ομάδας πέρασαν προπονητές όπως ο Φώτης Κατσικάρης, ο Ντέιβιντ Μπλατ, ο Σαρόν Ντρούκερ, ο Λευτέρης Σούμποτιτς και ο Βαγγέλης Αλεξανδρής. Τη σεζόν 2009-2010, ο Άρης – υπό τις οδηγίες του Ντέιβιντ Μπλατ – αποκλείστηκε από τη Euroleague από το Μαρούσι, αλλά έφτασε μέχρι τους «Top 8» του Eurocup, χάνοντας την πρόκριση για τα ημιτελικά από τη Βαλένθια. Στον δεύτερο αγώνα που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη, στις 24 Μαρτίου 2010, η ισπανική ομάδα επικράτησε με 64-71. Τα χρόνια που ακολούθησαν (2010-12), ο Άρης αγωνίστηκε ξανά στο Eurocup, φτάνοντας μέχρι τους «Top 16» της διοργάνωσης.

2012

ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ

Ο Άρης βρέθηκε αντιμέτωπος με σοβαρό οικονομικό κίνδυνο, λόγω των χρεών των προηγούμενων διοικήσεων. Μετά την αλλαγή στη διοίκηση, η ομάδα υπήχθη στο «Άρθρο 99», το οποίο της έδωσε τη δυνατότητα να επιβιώσει, ρυθμίζοντας τα χρέη της προς το Δημόσιο και ιδιώτες. Αυτό οδήγησε σε αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της εταιρείας το 2015, η οποία όμως διήρκεσε μόλις 2,5 σεζόν. Ο Άρης κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας το 2014, γνωρίζοντας την ήττα από τον Παναθηναϊκό (Κρήτη). Το 2017 έφτασε ξανά στον τελικό, χάνοντας το τρόπαιο από τον ίδιο αντίπαλο, στο «Nick Galis Hall». Αυτές αποτελούν τις τελευταίες παρουσίες της ομάδας σε τελικό, καθώς τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα, κυρίως λόγω των χρεών του παρελθόντος και της πανδημίας του κορωνοϊού, που προκάλεσε ισχυρό πλήγμα στα οικονομικά της ομάδας.

2023

ΠΙΣΩ ΣΕ ΕΥΡΩΠΑΙΚΕΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

Μετά από πολλά χρόνια απουσίας από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ο Άρης κατάφερε να εξασφαλίσει εισιτήριο για το BKT EuroCup της σεζόν 2023-24. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα διέθετε το χαμηλότερο μπάτζετ στη διοργάνωση, κατάφερε να προκριθεί στη δεύτερη φάση, καταγράφοντας 9 νίκες σε 18 αγώνες, πριν ηττηθεί από την Προμετέι στον νοκ άουτ αγώνα της φάσης των «16». Ήταν ένα σημαντικό «μήνυμα» ότι «ο Άρης επέστρεψε!». Έκτοτε, ο Άρης συμμετέχει κάθε χρόνο στο BKT EuroCup, εδραιώνοντας την παρουσία του στο υψηλό ευρωπαϊκό επίπεδο. Τη σεζόν 2025-26, ο Άρης Betsson πάλεψε μέχρι την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου για την πρόκριση στη δεύτερη φάση, καταγράφοντας 8 νίκες σε 18 αγώνες.

2025

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ

Μετά από μακρά αναζήτηση επενδυτή που θα επαναφέρει τον Άρη στο υψηλότερο επίπεδο, στις 21 Ιουλίου 2025 το fund του Richard Hsiao ανέλαβε την ΚΑΕ Άρης. Η είδηση προκάλεσε «έκρηξη» στον μεγάλο φίλαθλο κόσμο του Άρη. Μέσα σε μόλις 3 μήνες, η ομάδα «απαλλάχθηκε» από όλα τα χρέη του παρελθόντος (προς το Δημόσιο και ιδιώτες). Ο ενθουσιασμός ήταν άμεσος, καθώς ο Άρης Betsson κατέγραψε ιστορικό ρεκόρ στα εισιτήρια διαρκείας, διαθέτοντας 3.000 (σε γήπεδο χωρητικότητας 5.184 θέσεων). Η ιδιοκτησία και η διοίκηση εκπόνησαν ένα πενταετές πλάνο που θα επιτρέψει στον Άρη Betsson να επιστρέψει στην κορυφή, βήμα-βήμα. Παράλληλα, βρίσκονται σε εξέλιξη και άλλα πολύ σημαντικά projects, όπως η ανάληψη του «Nick Galis Hall» και της Ακαδημίας Μπάσκετ του Άρη. Η ιστορία συνεχίζεται…